Verborgen

Aug 23, 2020
1 min read

Updated: Oct 18, 2020

Gloed van het recente verleden, ware te smoren

Alsook een verworven leven, daar te bekoren

Op knieën en de bodem van de dagen

Vormeloze tooien die de schaduwen dragen

Te midden van dwalend water, ongezien

Drastisch en nalatig, uit een zwart stramien

Vergeef, nis, daar waar de kerkstenen slinken

Geldend bedroefd, heid, in gratie verminken

Beteugeld maar bevleugeld in feeks’ armen

Gedragen zonder vragen vurend verwarmen

Nevel met dolende zielen onvoorzien in nuditeit

Voorts naar gracieuze paden indachtig de realiteit

Recent Posts

See All

Poëzie

mijn poëzie kiest altijd een kant als mijn pen over het papier glijdt van links naar rechts vloeit het waar mijn hand gaat vloeit het waar mijn hart gaat kiest het haar remedie een wijs als muziek som

Moment

het wordt nooit meer zoals nu straks of daarnet en dat is geruststellend op een bepaalde manier het moment een moment geeneen hetzelfde nu, straks of daarnet komt nooit meer terug en dat is troostend

Vaarwel

mijn laatste zeven woorden die ik zeggen zal zouden de geijkte zijn ik heb het allemaal met liefde gedaan of zouden de gevreesde zijn ik wil blijven, laat me niet gaan of zouden de olijke zijn nou doe

Comments