Tijd

Jan 14, 2024
1 min read

Updated: Jan 24, 2024

het is tijd ons huis te verlaten

de wordene wezen die we zijn

in het tijdperk van anaforen

waar verhalen zich herhalen

de drang als mens te zoeken

naar eeuwige schoonheid

en de troost die dat biedt

het is tijd dat eenheid ons bindt

ons brengt naar ons veilig onderkomen

daar waar we in schoonheid schuilen

en niemand ons vindt

Recent Posts

See All

Poëzie

mijn poëzie kiest altijd een kant als mijn pen over het papier glijdt van links naar rechts vloeit het waar mijn hand gaat vloeit het waar mijn hart gaat kiest het haar remedie een wijs als muziek som

Moment

het wordt nooit meer zoals nu straks of daarnet en dat is geruststellend op een bepaalde manier het moment een moment geeneen hetzelfde nu, straks of daarnet komt nooit meer terug en dat is troostend

Vaarwel

mijn laatste zeven woorden die ik zeggen zal zouden de geijkte zijn ik heb het allemaal met liefde gedaan of zouden de gevreesde zijn ik wil blijven, laat me niet gaan of zouden de olijke zijn nou doe

Comments