Ruilen

zullen we ruilen

en mag ik dan huilen

om wie ik was

tranen in een plas

met veel geluid

tot ik duid

ik wil weer terug

en vlug

zijn wie ik ben

zoals ik me ken

zonder rouw

omdat ik van mezelf hou

Bloed

de rivieren op mijn huid

kronkelen ongepast

buiten hun oevers

overbelast

de stromende cellen

wanen zich heer des meesters

als ware het een homerisch feest

daar onder mijn vlees

ik waarschuw jullie

ik snijd jullie open

laat al dat rood lopen

koelbloedig en onbevreesd

Kleur

achter het donker

zit zoveel licht

onzichtbaar in mijn gezicht

blauwe randen, rode stippen

hoe kan het anders

dan dat ik me verschuil

met dichte lippen