Wederkeer

We rijden in de auto door het land waar de wolken de grond kussen. Ik blaas ze weg. De bomen zijn door God geschilderd, kleuren in alle tonen. De oerkracht van bomen, diepgeworteld in de aarde. Ze verrijzen schijnbaar willekeurig, met trots. Ik zwaai naar deze grondstof van de piano, de viool, de planken in mijn verlaten kamer, de zuurstof die ik adem. Wij zijn los, ontworteld van ons bestaan. We worden geflankeerd door een rivier. Reinheid in de open vlakte. Kronkelend begeleidt hij ons naar onbekend terrein. We doen afstand van ons verleden, geen weg terug. Voorwaarts, naar de delta waar het samenkomt, ons onontgonnen vertrekpunt. Alles stroomt en wijkt. De wind in ons gelaat, het stof verdwijnt. We laten het achter. De minnende horizon, de hemelse compositie, de solide grond, de tranen naar de waterweg, de bries die de storm voorblijft. We definiëren opnieuw het landschap, de oorsprong, het bestaan en schrijven ons eigen verhaal.

4 views

Recent Posts

See All

en wat als het niets betekent onwetend hunkeren en smachten moeten we wachten of weggaan of krijgen we aan het eind een sticker als in: goed gedaan is dat het doel, is dat het waard het geploeter, onz

heel eerlijk? ben liever lui dan moe dus best bijzonder dat ik toch van alles doe denken, wandelen, handelen werken, geven, leven terwijl slapen als activiteit mij toch het meest behaagt in zaligheid

ik was vannacht aan het zoenen je had geen idee het was ook best lastig je was vaag en het ging zo traag en waar was je dan je mond, je lippen, je tong ik wist: dit duurt niet lang straks stopt de nac