top of page

Wederkeer

We rijden in de auto door het land waar de wolken de grond kussen. Ik blaas ze weg. De bomen zijn door God geschilderd, kleuren in alle tonen. De oerkracht van bomen, diepgeworteld in de aarde. Ze verrijzen schijnbaar willekeurig, met trots. Ik zwaai naar deze grondstof van de piano, de viool, de planken in mijn verlaten kamer, de zuurstof die ik adem. Wij zijn los, ontworteld van ons bestaan. We worden geflankeerd door een rivier. Reinheid in de open vlakte. Kronkelend begeleidt hij ons naar onbekend terrein. We doen afstand van ons verleden, geen weg terug. Voorwaarts, naar de delta waar het samenkomt, ons onontgonnen vertrekpunt. Alles stroomt en wijkt. De wind in ons gelaat, het stof verdwijnt. We laten het achter. De minnende horizon, de hemelse compositie, de solide grond, de tranen naar de waterweg, de bries die de storm voorblijft. We definiëren opnieuw het landschap, de oorsprong, het bestaan en schrijven ons eigen verhaal.

4 views

Recent Posts

See All

Jij

daar loop je dan mens te zijn je loopt dan snel maar ken je de weg wel zomaar mens weet je het wel waar je naar toe gaat of loop je rondjes blokjes om hetzelfde punt denk je dat je het kunt kiezen voo

Omdenken

wat als je de werkelijkheid een kwart slag draait en twijfel toelaat voor de dissident wat als je de grip op de wereld loslaat en weemoed draagt als het onbemind kind wat als je leven aan dagen toevoe

Boodschap

bedek je hoofd omhul je lijf kniel strek je over de grond in een andere wereld die is ontstaan buiten je wil verduur, volhard, weersta de onbekende bodem onder je en de nieuwe tijding van de bode bove

bottom of page