Wederkeer

We rijden in de auto door het land waar de wolken de grond kussen. Ik blaas ze weg. De bomen zijn door God geschilderd, kleuren in alle tonen. De oerkracht van bomen, diepgeworteld in de aarde. Ze verrijzen schijnbaar willekeurig, met trots. Ik zwaai naar deze grondstof van de piano, de viool, de planken in mijn verlaten kamer, de zuurstof die ik adem. Wij zijn los, ontworteld van ons bestaan. We worden geflankeerd door een rivier. Reinheid in de open vlakte. Kronkelend begeleidt hij ons naar onbekend terrein. We doen afstand van ons verleden, geen weg terug. Voorwaarts, naar de delta waar het samenkomt, ons onontgonnen vertrekpunt. Alles stroomt en wijkt. De wind in ons gelaat, het stof verdwijnt. We laten het achter. De minnende horizon, de hemelse compositie, de solide grond, de tranen naar de waterweg, de bries die de storm voorblijft. We definiëren opnieuw het landschap, de oorsprong, het bestaan en schrijven ons eigen verhaal.

4 views

Recent Posts

See All

Onbegrip

Met alle woorden voorhanden rennen we radeloos door witregels springen over scherpe punten en ontwijken uitroeptekens Blanco bladzijdes vullen stapels brieven wachten in ongeopende enveloppen met een

Pronkstuk

Ik klei je zacht en stevig tot een sculptuur statig en gewillig het maakt niet uit wat je zegt ik vorm je als een mot boven een vlam weerloos voor het vuur vlam je en val je in mijn handen uiteen en i

Que sera

Hij neemt mijn hand en ik dans Hij pakt mijn haar het is lang Hij zegt: jij bent het voor mij en ik doe het voor hem en ik doe het voor mij Hij neemt me mee in mijn trouwjurk Hij brengt me naar huis e