top of page

Wederkeer

We rijden in de auto door het land waar de wolken de grond kussen. Ik blaas ze weg. De bomen zijn door God geschilderd, kleuren in alle tonen. De oerkracht van bomen, diepgeworteld in de aarde. Ze verrijzen schijnbaar willekeurig, met trots. Ik zwaai naar deze grondstof van de piano, de viool, de planken in mijn verlaten kamer, de zuurstof die ik adem. Wij zijn los, ontworteld van ons bestaan. We worden geflankeerd door een rivier. Reinheid in de open vlakte. Kronkelend begeleidt hij ons naar onbekend terrein. We doen afstand van ons verleden, geen weg terug. Voorwaarts, naar de delta waar het samenkomt, ons onontgonnen vertrekpunt. Alles stroomt en wijkt. De wind in ons gelaat, het stof verdwijnt. We laten het achter. De minnende horizon, de hemelse compositie, de solide grond, de tranen naar de waterweg, de bries die de storm voorblijft. We definiëren opnieuw het landschap, de oorsprong, het bestaan en schrijven ons eigen verhaal.

7 views

Recent Posts

See All

Achter gordijnen

ik wil het even over gordijnen hebben die lappen stof die we voor onze raam hangen geplooid, strak of frommelig we trekken ze dicht of het nu donker is of licht alsof we de wereld niet willen zien of

Woorden

ik heb een overvloed van woorden voor je als een waterval stort ik door, via, vanuit, mijn binnen naar buiten ik overspoel je met mijn gal, mijn toorn, mijn geschal het woelende water dat drukt op je

Dit keer

nu weet ik het wat ik kan en wat ik kon nu weet ik dat ik het niet zomaar verzon ik hoor me nog zeggen: "ik weet het niet meer' maar weet nu dat ik het kan dit keer

Comments


bottom of page