Inkeer

Dec 29, 2020

1 min read

Balancerend op een rand van los zand glijden we af van een belofte dat zich groots

openbaarde, maar zich nietig manifesteerde

als ware het voorgeschreven dat sterren niet uitdoven en alleen maar lichter worden,

totdat we verblind zijn door het gruis dat golft

door de ondergrondse spinsels van signalen in de onherkenbare krochten van onze

verbeelding en de opvatting dat wat komen gaat zal voortduren,

maar de enige zekerheid dat is gegeven en de grip onder onze voeten verstevigt, is het

besef dat elk signaal naar verloop van tijd geluidloos in de diepte verdwijnt

en alle inzichten zal doen uitdoven

Recent Posts

See All

Aliens

wie ik in de spiegel zie herken ik niet ik kijk nog eens goed die ogen, die mond is dit mijn neus? die oren, die kin zijn dit mijn haren? die armen, die handen zijn dit mijn vingers? die borsten, die

C'est la vie

dus dat ging niet met een wiebelende typemachine achterop en twee zware tassen aan mijn stuur dacht: als ik maar rechtdoor blijf rijden dan komt het goed maar het ging niet goed ik moest de bocht om i

Kijk maar

er klinkt altijd een beetje 'val dood' in 'kijk maar' je zegt wel dat ik vrij ben in wat ik beslis maar ondertussen mag ik mijn graf graven erin stappen en zand erover kijk maar hoe ik daar lig als ik

Comments