Inkeer

Dec 29, 2020
1 min read

Balancerend op een rand van los zand glijden we af van een belofte dat zich groots

openbaarde, maar zich nietig manifesteerde

als ware het voorgeschreven dat sterren niet uitdoven en alleen maar lichter worden,

totdat we verblind zijn door het gruis dat golft

door de ondergrondse spinsels van signalen in de onherkenbare krochten van onze

verbeelding en de opvatting dat wat komen gaat zal voortduren,

maar de enige zekerheid dat is gegeven en de grip onder onze voeten verstevigt, is het

besef dat elk signaal naar verloop van tijd geluidloos in de diepte verdwijnt

en alle inzichten zal doen uitdoven

Recent Posts

See All

Poëzie

mijn poëzie kiest altijd een kant als mijn pen over het papier glijdt van links naar rechts vloeit het waar mijn hand gaat vloeit het waar mijn hart gaat kiest het haar remedie een wijs als muziek som

Moment

het wordt nooit meer zoals nu straks of daarnet en dat is geruststellend op een bepaalde manier het moment een moment geeneen hetzelfde nu, straks of daarnet komt nooit meer terug en dat is troostend

Vaarwel

mijn laatste zeven woorden die ik zeggen zal zouden de geijkte zijn ik heb het allemaal met liefde gedaan of zouden de gevreesde zijn ik wil blijven, laat me niet gaan of zouden de olijke zijn nou doe

Comments