Herfst

Oct 27, 2021
1 min read

Ontastbaar daalt het derde seizoen als een mistlaag grauw en kil neer, wenkend naar de teloorgang van alles groen

Grijs voor mijn ogen, langs mijn slaap

De rauwe wind dwars door mijn lijf, scherp en zonder genade, leiden de nadagen naar de val van elan, ver voorbij vertrek

In nevel gehuld wacht ik tot de wolk haar water loslaat en mij ontbindt en verzwindt met de grond onder mij

Mijn aderen, onder de gevallen bladeren waar de wortels mij verwelkomen en opnemen in de bast van de boom, de schors als mijn huid, de stam mijn skelet - daar waar in alle getijden mijn zijn wordt voortgezet

Recent Posts

See All

Poëzie

mijn poëzie kiest altijd een kant als mijn pen over het papier glijdt van links naar rechts vloeit het waar mijn hand gaat vloeit het waar mijn hart gaat kiest het haar remedie een wijs als muziek som

Moment

het wordt nooit meer zoals nu straks of daarnet en dat is geruststellend op een bepaalde manier het moment een moment geeneen hetzelfde nu, straks of daarnet komt nooit meer terug en dat is troostend

Vaarwel

mijn laatste zeven woorden die ik zeggen zal zouden de geijkte zijn ik heb het allemaal met liefde gedaan of zouden de gevreesde zijn ik wil blijven, laat me niet gaan of zouden de olijke zijn nou doe

Comments