Herfst

Oct 27, 2021

1 min read

Ontastbaar daalt het derde seizoen als een mistlaag grauw en kil neer, wenkend naar de teloorgang van alles groen

Grijs voor mijn ogen, langs mijn slaap

De rauwe wind dwars door mijn lijf, scherp en zonder genade, leiden de nadagen naar de val van elan, ver voorbij vertrek

In nevel gehuld wacht ik tot de wolk haar water loslaat en mij ontbindt en verzwindt met de grond onder mij

Mijn aderen, onder de gevallen bladeren waar de wortels mij verwelkomen en opnemen in de bast van de boom, de schors als mijn huid, de stam mijn skelet - daar waar in alle getijden mijn zijn wordt voortgezet

Recent Posts

See All

Aliens

wie ik in de spiegel zie herken ik niet ik kijk nog eens goed die ogen, die mond is dit mijn neus? die oren, die kin zijn dit mijn haren? die armen, die handen zijn dit mijn vingers? die borsten, die

C'est la vie

dus dat ging niet met een wiebelende typemachine achterop en twee zware tassen aan mijn stuur dacht: als ik maar rechtdoor blijf rijden dan komt het goed maar het ging niet goed ik moest de bocht om i

Kijk maar

er klinkt altijd een beetje 'val dood' in 'kijk maar' je zegt wel dat ik vrij ben in wat ik beslis maar ondertussen mag ik mijn graf graven erin stappen en zand erover kijk maar hoe ik daar lig als ik

Comments