Herfst

Sandra Passchier
Oct 27, 2021
1 min read

Ontastbaar daalt het derde seizoen als een mistlaag grauw en kil neer, wenkend naar de teloorgang van alles groen

Grijs voor mijn ogen, langs mijn slaap

De rauwe wind dwars door mijn lijf, scherp en zonder genade, leiden de nadagen naar de val van elan, ver voorbij vertrek

In nevel gehuld wacht ik tot de wolk haar water loslaat en mij ontbindt en verzwindt met de grond onder mij

Mijn aderen, onder de gevallen bladeren waar de wortels mij verwelkomen en opnemen in de bast van de boom, de schors als mijn huid, de stam mijn skelet - daar waar in alle getijden mijn zijn wordt voortgezet

Recent Posts

See All

Spelen

kom mee, gaan we klimmen schommelen en glijden vliegen en zwaaien springen en draaien en in de zandbak graven we een kuil zo diep als ik en aan de kant scheppen we een berg zo hoog als jij we rollen d

Volbracht

wat een dag weer van alles gebeurd plantjes water gegeven de boel afgestoft ramen gewassen ook nog naar buiten geweest naar de buurvrouw gezwaaid de kat geaaid wat een dag zat ook nog in m'n hoofd nag

Even niet

elke dag ga ik even uit denk ik niet meer beweeg niet meer adem alleen in het uit elke dag sluit ik mijn ogen alles wordt donker en stil geen licht, geen geluid adem alleen in en uit elke dag is de we

Comments