Geschrift

Oct 12, 2025
1 min read

laat mijn vingers pennen zijn

en mijn bloed inkt

laat mijn huid papier zijn

uitgedroogd en stroef

laat mijn hart de cadans zijn

boemboem, boemboem

mijn aderen beven

laat de woorden pijnlijk stuwen

uit mijn vingers stromen

als zwarte krassen

in mijn huid opgenomen

Recent Posts

See All

Zo'n beetje

wanneer is het kantelpunt dat de vermeend durende stijgende lijn ineens dalende blijkt te zijn dat je achterom kijkt en ziet beter wordt het niet verbaasd dalend naar beneden afdrijvend van je argeloo

Zien

laten zullen we een keer kunnen mogen elkaar dan een keer misschien wellicht hallo hoe gaat en wie ben praten horen zeggen iets daar hier of waar dan straks ooit zien jij ik wij elkaar misschien

Je zal toch maar

je zal toch maar een boek zijn dan word je gelezen misschien wel begrepen de volle aandacht op jou maar eenmaal gelezen raak je vergeten blijf je onaangetast liggen in de boekenkast

Comments