top of page

Bevalling

  • Jan 23
  • 1 min read

De pijn, de pijn, implosie in mijn buik.

Geen komen en gaan, maar een weeënstorm.

Mijn handen omklemmen de spijlen van het bed.

Gesloten ogen, geen notie van mijn omgeving.

Alleen ik, in mijn hoofd.

Kan de woorden niet meer vinden.

"Ik wil... Ik wil..." Het enige wat ik zeggen kan.

Ik wil weten hoever ik ben.

De pijn, de pijn, ik kan niet meer.

Ik keer me om, op handen en knieën.

Plop.

Ik voel drang. Persen, persen, ik moet persen.

Mag niet, moet wachten op de gynaecoloog.

Hoe lang nog, hoe lang nog.

Ja, ik mag persen.

Branden, branden, het brandt.

Nu moet het komen, anders: knip.

Nee, geen knip.

Persen, persen, hard persen.


Ja, daar is ze. Direct op mijn buik. "Oh, wat voel je lekker."

Ik kan weer praten.

"Oh, wat voel je lekker. Oh, wat voel je lekker."

 
 
 

Recent Posts

See All
Zo'n beetje

wanneer is het kantelpunt dat de vermeend durende stijgende lijn ineens dalende blijkt te zijn dat je achterom kijkt en ziet beter wordt het niet verbaasd dalend naar beneden afdrijvend van je argeloo

 
 
 
Zien

laten zullen we een keer kunnen mogen elkaar dan een keer misschien wellicht hallo hoe gaat en wie ben praten horen zeggen iets daar hier of waar dan straks ooit zien jij ik wij elkaar misschien

 
 
 
Je zal toch maar

je zal toch maar een boek zijn dan word je gelezen misschien wel begrepen de volle aandacht op jou maar eenmaal gelezen raak je vergeten blijf je onaangetast liggen in de boekenkast

 
 
 

Comments


bottom of page