Doei

nu even niet

mijn verstand op nul

even niks

weg van flauwekul


0 views

Recent Posts

See All

onder een wegebbende donder dwalen we in blauw; heen en weer in zilt zand zacht schurend op ons huid we vleien ons in deining de drift gestild in mij, in jou; verstomd we graven een kuil voordat de ze

hoe kan heet zo heet zijn als er geen vuur is als de zon niet schijnt uit de kraan koud water stroomt en de kachel uit staat er brandt niks niks dat mij opwarmt en toch; hitte niks dan hitte ik gloei,

geen ruimte aanwezig te zijn geen plaats te bestaan een mier, een vlo, een microop nemen immense vormen aan geen lucht om te ademen geen lust om te roeren elke zucht, bries, trilling is te veel onzich