Los

We vluchten

allemaal

van een dwalend hart

een luid gemis

achter een smorende zonde

ons verborgen vernis


We rennen weg

ook jij, ook ik

van de spiegel met het harde gezicht

de onzichtbare teloorgang

dat van binnenuit ontbindt


We schuilen stil

met de oren gesloten

rug naar het geschrei

niet willen horen, voelen

ergo ontwijken wij

voegen niet, aan gene zijde


We verschuiven onze huid

onttrekken aan onze taak

van de waanzin


Op een rubberboot

de woeste zee in


De hoop dat er armen zijn

een schepsel

die een vluchtend hart verzacht

het geschrei sust

met een innige kus

waar de rust

ook jouw, ook mijn

kust wacht


3 views

Recent Posts

See All

en wat als het niets betekent onwetend hunkeren en smachten moeten we wachten of weggaan of krijgen we aan het eind een sticker als in: goed gedaan is dat het doel, is dat het waard het geploeter, onz

heel eerlijk? ben liever lui dan moe dus best bijzonder dat ik toch van alles doe denken, wandelen, handelen werken, geven, leven terwijl slapen als activiteit mij toch het meest behaagt in zaligheid

ik was vannacht aan het zoenen je had geen idee het was ook best lastig je was vaag en het ging zo traag en waar was je dan je mond, je lippen, je tong ik wist: dit duurt niet lang straks stopt de nac