Los

We vluchten

allemaal

van een dwalend hart

een luid gemis

achter een smorende zonde

ons verborgen vernis

We rennen weg

ook jij, ook ik

van de spiegel met het harde gezicht

de onzichtbare teloorgang

dat van binnenuit ontbindt

We schuilen stil

met de oren gesloten

rug naar het geschrei

niet willen horen, voelen

ergo ontwijken wij

voegen niet, aan gene zijde

We verschuiven onze huid

onttrekken aan onze taak

van de waanzin

Op een rubberboot

de woeste zee in

De hoop dat er armen zijn

een schepsel

die een vluchtend hart verzacht

het geschrei sust

met een innige kus

waar de rust

ook jouw, ook mijn

kust wacht