Los

We vluchten

allemaal

van een dwalend hart

een luid gemis

achter een smorende zonde

ons verborgen vernis


We rennen weg

ook jij, ook ik

van de spiegel met het harde gezicht

de onzichtbare teloorgang

dat van binnenuit ontbindt


We schuilen stil

met de oren gesloten

rug naar het geschrei

niet willen horen, voelen

ergo ontwijken wij

voegen niet, aan gene zijde


We verschuiven onze huid

onttrekken aan onze taak

van de waanzin


Op een rubberboot

de woeste zee in


De hoop dat er armen zijn

een schepsel

die een vluchtend hart verzacht

het geschrei sust

met een innige kus

waar de rust

ook jouw, ook mijn

kust wacht


3 views

Recent Posts

See All

Onbegrip

Met alle woorden voorhanden rennen we radeloos door witregels springen over scherpe punten en ontwijken uitroeptekens Blanco bladzijdes vullen stapels brieven wachten in ongeopende enveloppen met een

Pronkstuk

Ik klei je zacht en stevig tot een sculptuur statig en gewillig het maakt niet uit wat je zegt ik vorm je als een mot boven een vlam weerloos voor het vuur vlam je en val je in mijn handen uiteen en i

Que sera

Hij neemt mijn hand en ik dans Hij pakt mijn haar het is lang Hij zegt: jij bent het voor mij en ik doe het voor hem en ik doe het voor mij Hij neemt me mee in mijn trouwjurk Hij brengt me naar huis e