Wat je bent

Wat je wil zijn

Voorbestemd

Of bereiken zal

Achteraf aanschouwd

Weleer bekeken

Toepasbaar

En weer verstreken

Het nu benoemen

Met glans verstomd

Ontwrichtend

In echec vermomd

De momenten van zege en voorspoed

geschieden in deining en weemoed

Opdat wat is geweest

indachtig wordt bevreesd

Het gaat over acceptatie. Je neerleggen bij de situatie. Schouders ophalen. Je kan er niks aan veranderen. Geen zin om kwaad te worden, gefrustreerd, je boos te maken, op te winden, teleurgesteld of verdrietig te zijn. Welke emotie dan ook, het zal er niet anders van worden. Laat los waar je geen invloed op hebt.


Of is dat gemakzucht? Moet je je distantiëren van zaken die ver weg lijken? Is het niet plausibel dat je er met een beetje moeite misschien toch iets aan kan doen? Hoe ver reikt jouw invloed door te handelen en een verandering in beweging te zetten?


Waar ligt de grens van dichtbij en ver weg? Hoe groot is die cirkel? Ligt dat bij jezelf, je naaste omgeving, de wijk of stad waarin je woont, het landsbelang of ook je buurland? Hoe groots de problematiek ook, kun je toch klein beginnen?


Achteroverleunen en denken dat anderen het oplossen. Of toch handelen in de overtuiging dat het in jouw vermogen ligt om iets te veranderen? Accepteren of in actie komen? Is het wat het is of moet het worden zoals het moet zijn?

De dag die de nacht wil ontmoeten

Gewacht maar niet gekomen om te boeten

Laveren tussen soevereiniteit en intimiteit

Copuleren in de schurende branding van realiteit

Hoop die de vrees doet leven

Smachten naar een eeuwig onhaalbaar streven

Duizelend voortgaan in een standvastig heden

Vooruitkijken naar een nimmer gepasseerd verleden

Hoopvol waarnemen dat wat is bepaald, teleurstellend

Geluk ervaren in wat nu is, kwellend