Zo


Omgeven door wolken

Met gemak en comfort


In achting vertolken

Het moment als decor


blij


Licht dat verwarmd

Dragend in waarde


In bestaan erbarmd

Als wortels in aarde


met


Een vergezicht gloort

Drijvend op water


Een passend woord

Uitzicht op later


jou


Eenzame woorden

Geen Dialoog

Relaas versmoorden

Stil betoog

Een metgezel gewaand

Duidend met zwijgen

In gedachte bestaand

Het realisme ontstijgen

Bedaard en beroerd

Klanken gedoofd

Versmaad en vervoerd

Van alle heil beroofd

Vroeger dacht ik dat de liedjes op zouden raken. Op een dag is er niks nieuws meer te verzinnen. Alle combinaties van noten en klanken zijn al een keer gedaan. Geen variaties meer mogelijk. Het is op. We moeten het doen met wat reeds is geproduceerd. We kunnen alleen nog maar luisteren naar dat wat is bedacht, gespeeld, gezongen. Niemand die nog een originele compositie kan construeren. Het heeft geen zin om op zoek te gaan naar ongebruikte klanken, opvolging van octaven en woorden die daarbij passen. Alles wat je vindt is herhaling, zal men herkennen in een ander nummer en je laten afglijden naar plagiaat. Er is niks verrassends meer te ontdekken. Een monotoon tijdperk breekt aan. De nieuwslezer vertelt dat de muziek op is. Het laatste liedje is geschreven en nu niks meer, klaar, fini. Geen vooruitzicht op een verfrissend lied of een andere uitvoering van geluid. Geen nieuwe liedjes meer. Afgelopen, voltooid, gedaan.


Stel je voor. Wat een verdriet.